♫ poetic

Title : Winery part 2

Author : e'En

Type : Yaoi Fiction

Paring : Choi Seung Hyun x Lee Seung Hyun [TOPTORY]

Genre : Comady (?)

Rate : PG

 

Note :  ...

*มันดูได้นะว่าคนเข้ากี่คน แล้วมีคนเม้นกี่คน ขอความกรุณาช่วยเม้นให้ซักนิดนึงนะคะ! ((จะให้กราบเท้าเลยมั้ย??))*

 

 

 

 

Winery part 2 : A day

 

 

 

ขายาวพาร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องไม่เล็กไม่ใหญ่นัก ก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆกับเตียงสีขาวสะอาดตาที่มีร่างบางนอนหลับใหลอยู่ด้านบน ใบหน้าคมค่อยๆโน้มลงไปใกล้กับใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ ลมหายใจร้อนของคนสองคนปะทะกัน แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังมีสติอยู่ ปลายจมูกโด่งทั้งสองแตะกันอย่างแผ่วเบา ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้าหวานไม่ถึงสามเซ็นฯ ก้อนที่ริมฝีปากเรียวจะค่อยๆเปิดอ้าขึ้น ..

 

 

 

"ตื่นได้แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

 

แม่ม! ไอ้เด็กคนนี้ ..จะตื่นยากตื่นเย็นอะไรกันนักหนา ตะโกนเรียกก็แล้ว เคาะประตูซะจนแทบจะพังเข้าไป มันก็ยังไม่ตื่น เดือดร้อนเขาต้องไปเอากุญแจมาจากแดซองเนี่ย

 

"หื้มมม"

 

มือเล็กดึงหมอนที่หนุนอยู่มาปิดหูตัวเอง ก่อนจะมุดลงไปในผ้าห่ม เขาควรทำยังไงกับมันดี?

 

เร็วเท่าความคิด มือหนากระชากผ้าห่มผืนหนาออกมา ส่วนมืออีกข้างก็ดึงหมอนใบใหญ่ออกมาด้วย

 

 

 

..เงียบ

 

 

"ตื่นนนน ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆ ตื่นได้แล้ว!"

 

แล้วเวลามันอยู่บ้านแม่มันปลุกยังไงวะ? คงเอากลองมาตีระเบิดระเบ้อเลยมั้ง

 

..เงียบ

 

 

"ปัดโถ่เว้ย! ตื่นซะทีสิวะ ตื่นนนนนนนนนนนน"

 

 

"โอ๊ยยยยยยยย! อะไรของเฮียเนี่ย!"

 

ฮึ่ย! อุตส่าห์ฝันว่าได้ไปเที่ยวล็อตเต้ฟรี เกือบจะได้เดินไปเล่นอยู่แล้วเชียว แต่อยู่ๆพนักงานก็ดันกลายร่างเป็นลิงยักษ์ หนำซ้ำยังมาตะโกนใส่หน้าเขาว่าตื่นได้แล้วอีก

 

เฮียนี่! ขัดขวางความสุขเขาจริงๆ

 

 

"เอ้า! กว่าจะตื่นได้ ..ไปอาบน้ำได้แล้วไป"

 

. ..เกือบหมดแรง ป่านนี้เขาตื่นกันไปทั้งไร่ได้แล้วมั้ง เล่นตะโกนซะดังลั่นเชียว

 

 

กำลังจะก้าวขาลงจากเตียงตามที่เฮียมันบอก แต่หางตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาแพนด้าที่แขวนอยู่ข้างประตูห้องซะก่อน เข็มยาวชี้เลขสิบสอง เข็มสั้นชี้เลขหก

 

 

"เฮียปลุกผมมาทำไมเช้าขนาดนี้เนี่ยห๊ะ!"

 

 

"ก็จะได้ไปซื้อเสื้อผ้าให้นายไง"

 

 

"แล้วห้างบ้านเฮียมันเปิดตอนหกโมงเช้ารึไง! โว้ ผมนอนละ!"

 

แหม ก็มันตื่นเต้นนี่หว่า เขาเองก็แหกขี้ตาตื่นมาทำบ้าอะไรไม่รู้ตั้งแต่ตีสี่ กว่าจะอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณ (?) เสร็จก็ปาไปครึ่งชั่วโมง แล้วกว่าจะเลือกเสื้อผ้าได้ก็ปาไปอีกสี่สิบนาที วันนี้เขาเป็นอะไรก็ไม่รู้ ฟิตแต่เช้าเลยเว้ย!

 

 

"เฮ้ยๆๆ อย่าเพิ่งดิ"

 

 

"อืออออ ผมง่วงงงง~"

 

 

"ไปอาบน้ำเหอะน่า นะ"

 

 

"เฮียยยยยย แล้วเฮียจะไปทำไมต้องหกโมง ไปช่วยยามเปิดห้างไง?"

 

ตาเขาก็จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่อยู่แล้ว เฮียนี่ก็ยังมาเซ้าซี้อยู่ได้

 

 

"ไป .. .เอ่อ ..ไปเดินเล่นไง"

 

ก็มันไม่อยากกลับไปนอนต่อนี่หว่า อีกอย่างวันนี้เขาก็อุตส่าห์เตรียมแผนการ (??) มาอย่างดีแล้ว จะให้ไปนั่งคิดใหม่รึไง

 

 

".........."

 

 

"นะ ตื่นๆๆๆ"

 

 

".........."

 

 

"เดี๋ยวเฮียพาไปเลี้ยงไอติม"

 

 

"จริง ?!"

 

 

"จริงสิ เหมามันทั้งร้านเลย !!"

 

 

"เยสสส !! รักเฮียว่ะ !"

 

รับคำเสร็จก็ลุกจากที่นอน แล้วก็เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เข้าไป .. .โดยไม่สนใจคนที่อยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

 

 

=[]=!!

ชเวซึงฮยอนกำลังจะตาย

ก็เห็นเด็กมันไม่มีเสื้อผ้าใส่ แล้วจะให้ใส่เสื้อผ้าตัวเดิมมันก็จะยังไงๆอยู่ เขาก็เลยให้ซึงรีใส่เสื้อกับกางเกงของเขาไปก่อน ไว้รอซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้วันนี้ไง แต่ใครจะไปรู้ว่าเด็กมันตัวเล็กขนาดนี้ .. พอซึงรีลุกไปเท่านั้นแหละ เลือดกำเดาเขาแทบพุ่ง เสื้อมันตัวใหญ่ ซึงรีมันตัวเล็ก พอซึงรีใส่เสื้อเขา เสื้อมันก็ดูย้วยๆ ยิ่งเวลาเดินคอเสื้อมันก็หล่นลงมาเปิดไหล่ข้างนึง แถมกางเกงที่ซึงรีผูกเอาไว้หลวมๆนั่นอีก ขากางเกงข้างขวามันพับขึ้นไปนิดหน่อย แต่มันเป็นกางเกงขาสั้น ถึงมันจะเลิกขึ้นไปนิดเดียวแต่เขาก็เห็นขาอ่อนเด็กนั่นเต็มๆตา .. .ทำไมมันขาวจังวะ?

 

เฮ้ย! ไม่ใช่ๆ ทำไมมัน ..เอ่อ มัน .. .มันตัวเล็กจังต่างหากล่ะ

 

.....

 

ลมหนาวพัดผ่านเข้ามา .. .ใบหน้าคมแหงนมองขึ้นไปมองดวงจันทร์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าไป บ่งบอกได้ดีว่าเขากำลังจะเริ่มเข้าวันใหม่ ..กับคนที่อยู่บนหลังเขาตอนนี้ มือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กอย่างถือวิสาสะ ความอบอุ่นที่มือถูกถ่ายทอดไปยังมือของคนบนหลังที่ยอมให้เขาจับมือโดยไม่ลุกขึ้นมาวีนเลยซักนิด .. .ก็แน่ล่ะสิ ซึงรีจะลุกขึ้นมาวีนเขาได้ยังไงกัน

 

ก็ในเมื่อไอ้เด็กบ้ามันนอนหลับอยู่นี่!

 

โถ่ถังกะละมังไหแตก! ตั้งแต่ก้าวขาออกมายืนหน้าบ้าน ไอตัวเล็กนี่ก็ร้องแง้วๆจะขี่หลังเขาท่าเดียว ไอ้เราก็ยอมๆมันไป นึกว่าเดี๋ยวมันก็ลง .. .ที่ไหนได้ เขาเดินมาเป็นชั่วโมง จากบ้านมาจนถึงสวนสาธารณะผีสิงนี่ นอกจากไฟบ้าที่มันติดๆดับแล้วยังอุตส่าห์มีเอฟเฟ็คประกอบเป็นเสียงหมาหอนมาเป็นระยะๆอีก ฮึ่ย! ขาเขาสั่นแทบตาย ไอ้เด็กนี่มันก็หลับอยู่ได้ ไม่ได้คิดจะตื่นมาสนใจรอบข้างเลยแม้แต่น้อย .. .น้ำลายไหลป่ะวะเนี่ย?

 

 

"ไม่เอา .. .อย่าไป!!!!!"

เสียงเล็กดังขึ้นจากด้านหลังเขา ดวงตาเรียวเบิกโพลง อีกทั้งแขนเล็กก็รัดคอเขาแน่นขึ้นไปอีก .. .เสียงสะอื้นดังอยู่ใกล้ๆ เท้าทั้งสองข้างหยุดเดิน ..ถ้าเป็นปกติเขาคงวิ่งกลับบ้านไปแล้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะเสียงสะอื้นนั่น ..มันดังอยู่ข้างหูของเขา

 

 

"ซึงรี?"

 

 

"ฮึก .. .เฮีย ..เฮียเดินต่อ .ฮึก... .สิฮะ"

 

ขายาวเริ่มก้าวเดินอีกครั้งตามใจคนร่างเล็กที่อยู่บนหลังเขา หากแต่ในใจยังคงสงสัยอยู่ .. .ซึงรีเป็นอะไร? ละเมอ? ละเมอเรื่องอะไรล่ะ หรือจะฝัน .. แล้วฝันเรื่องอะไร ทำไมต้องร้องไห้ด้วย 

 

 

"ผมฝันเรื่องนั้นอีกแล้ว"

 

 

"เรื่องอะไร"

 

 

". ...แม่ของผมน่ะฮะ"

รอยยิ้มบางระบายออกมาบนหน้าหวาน รอยยิ้มที่จริงใจ หากแต่ไม่มีความสุข

 

 

"........"

 

 

"ผมโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า.. .เพราะงั้นผมเลยดูเหมือนพวกขาดความอบอุ่น"

 

 

"........"

 

 

"ตอนผมหกขวบ ทุกๆเช้าพ่อจะพาผมไปโรงเรียน ส่วนแม่ก็จะอยู่ที่บ้าน พอถึงตอนเย็น พ่อก็จะมารับผมกลับบ้าน ไปกินข้าวกันแบบครอบครัว .. .ตอนนั้น ผมไม่เคยรู้จักคำว่าทุกข์เลย และผมก็ไม่เคยคิดด้วยว่าพ่อแม่จะจากผมไปไหน"

 

 

"........"

 

 

"แต่วันนั้นมันก็มาถึง ..วันอาทิตย์ที่แม่ของผมจะพาไปเที่ยว แม่บอกผมว่าอยากให้ผมเซอร์ไพรซ์ เลยเอาผ้าสีดำมาปิดตาผมไว้ .. .ผมก็แค่เดินตามที่แม่จูงมือผมไปเท่านั้น แต่พอผมถอดผ้าปิดตาออก ก็มีคนมาจับตัวผมไว้ แล้วพวกเขาก็เอาผ้าสีขาวกลิ่นฉุนๆมาโปะหน้าผม .. .แต่ก่อนผมจะหมดสติไป ผมก็เห็นแม่ผมวิ่งหันหลังให้ผม วิ่งไปขึ้นรถของพ่อแล้วขับรถออกไป .. .

เฮียว่าผมควรจะโกรธพวกเขาดีมั้ย"

 

 

"นายต้องถามตัวเอง .. .นายเกลียดพวกเขามั้ยล่ะ ?"

ศรีษะเล็กส่ายไปมาบนหลังเขา ปากบางก็พร่ำพูดอยู่แต่ว่า... ..ไม่รู้ ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ แล้วก็ปล่อยโฮออกมา เขาก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ก็เลยปล่อยให้ซึงรีร้องไห้ต่อไป.. .เขาทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ

 

 .......

 

มือใหญ่หยิบกระเป๋าเงินหนังสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงมือที่สั่นระริกค่อย ๆ เปิดออกดู รู้สึกเหมือนล้มทั้งยืน มือขวายกขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้ายไว้ ใบหน้าแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนดวงตาคมคู่สวยจะค่อย ๆ ตวัดขึ้นมองคนที่ยืนเลือกรสไอติมอยู่อย่างมีความสุขนั่น

แกผลาญเงินฉันไปเท่าไหร่แล้วรู้มั้ยฮะไอ้เด็กบ้า !!! เงินในกระเป๋าเขาตอนนี้ยังเหลือไม่ถึงห้าหมื่นวอนเลย !

รังสีอำมหิตแผ่ออกไปในรัศมีร้อยลี้ หวังให้ไอ้เด็กที่มันยืนเลือกรสไอติมอยู่หันมามองสภาพที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิตของเขาซักที

 

 

แล้วมันก็หันมาจริง ๆ.. .

 

 

หันมาพร้อมกับเลือดภายในกายเขาที่มันสูบฉีดไปทั่วร่างกาย... ..

 

 

หันมาพร้อมกับก้อนเนื้อที่อยู่ในหน้าอกเข้าเต้นอย่างบ้าคลั่งโดยไม่กลัวจะหลุดออกมาข้างนอก... .

 

 

แค่มันหันมายิ้มโชว์เขี้ยวให้เขาเห็นเท่านั้นแหละ ทำไม่รู้สึกมันวิ้ง ๆ วะ เหมือนภาพข้าง ๆ กลายเป็นภาพขาวดำ มีแต่คนตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ แค่นั้นที่เขาโฟกัสไป

 

 

เอ่อะ..

 

 

.. .กูนี่ท่าจะเป็นเอามากว่ะ -*- 

 

 

 

"ไอ้คุณเฮียยยยยยยย !!!"

 

 

 "ห.. หา ?"

 

 

"ผมถามว่าเฮียเป็นอะไร ..ทำไมหน้าแดงแปลก ๆ"

ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาพูดประโยคสุดท้ายให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็.. ก็..ก็มันเขินนี่หว่า ! พอหันมาหาเฮียก็รู้สึกเหมือนวันนี้แม่งจะหล่อกว่าทุกวัน อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนคนรอบข้างหายไปหมดเหลือแค่เขาที่ยืนมองหน้าเฮียอยู่ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ! ไอ้เฮียบ้า !! มาทำให้เขาใจเต้นแรงทำไมวะ !!!!

 

 

"เมื่อกี่เราถามเฮียว่าอะไรนะ ?"

 

 

"ม..ไม่รู้แล้ว !"

 พูดเสียงสั่น ๆ ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้าง แต่ยังไม่วายหันกลับมาตะโกนซะจนคนหันมามองทั้งห้าง

 

 

"ทำไมไม่ตามผมมาเล่า !!"

 

ซึงรี.. หน้าแดง ?

ชิท ! น่ารักโคตรเลยว่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

________________________________________________________________

 

ไม่ได้อัพนานไปเพื่อ ?

 

ขอโทษค่ะ TT TT  มันนึกไม่ออก ไม่มีฟิล จนแทบจะลืมไปละว่ามบล็อคอยู่ -_______-;;พอดีกำลังเมามันส์กับการเล่นยู 55555555555 

ขอบคุณกราฟค่ะ ! ถ้ากราฟไม่บอกนี่แภร์ไม่ลงตอนนี้ชัวร์ ๆ เลย _ _''

 

ปล. แภร์รักทุกคน 555