[sf] One Thing

posted on 29 Jul 2012 18:41 by czelxv

.

.

ONE THING

sunggyu x woohyun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I tried playing it cool
But when I'm looking at you
I can't ever be brave
Cause you make my heart race

.

.

.

“ซองกยู! มองอะไรอยู่วะเมื่อไหร่จะเขียนซักที พวกกูไม่รอแล้วนะ”

ดงอูคงหมายถึงรายงานทั้งปึกที่เขาหิ้วมาจากบ้านเพื่อปั่นส่งให้ทันภายในอาทิตย์ตามที่อาจารย์สั่ง เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ที่โรงเรียนเลยมีคนไม่มากนักเหมาะกับการนั่งทำงานเพราะถ้าขืนดงอูไม่ได้แงะคิมซองกยูออกจากเตียงเมื่อเช้าป่านนี้รายงานทั้งเล่มนี่คงนอนตายอยู่ที่เดิมและเขาคงไม่มีงานส่งได้ทันตามคำสั่งแน่ๆ

.

แต่ตอนนี้ก็ชักไม่แน่ใจ ว่าการนั่งควงปากกาในมือมองใครบางคนเตะบอลอยู่ในสนามมันทำให้งานกระเตื้องขึ้นรึเปล่า

ซองกยูไม่ได้หมายถึงรุ่นน้องตัวใหญ่ยักษ์กล้ามเป็นมัดเหมาะแก่การเป็นนักมวยปล้ำที่ทำหน้าที่เป็นโกล์ ซองกยูไม่ได้หมายถึงรุ่นน้องตัวเล็กเกินจะเป็นผู้ชายที่วิ่งหน้าตั้งทำหน้าที่เป็นกองหน้า ซองกยูไม่ได้หมายถึงรุ่นน้องตัวสูงโย่งที่วิ่งไปสะดุดไปทำหน้าที่เป็นกองหลัง ..คิมซองกยูหมายถึงรุ่นน้องที่ทำหน้าที่เป็นอะไรซักอย่างมั่วไปหมด เพราะวิ่งอยู่คนเดียวทั้งสนาม คนที่ใส่เสื้อกล้ามชื้นเหงื่อแนบไปกับเรือนร่างที่ก็ไม่ได้อ้อนแอ้นแต่ก็ไม่ได้ถึกเหมือนไปแข่งยกน้ำหนัก อีกทั้งหน้าตาก็ไม่ได้หวานจนจะเรียกได้ว่าสวย ถึงผิวขาวสะดุดตาจะดูโอโม่เกินจะยอมรับว่าเจ้าตัวชอบเล่นกีฬากลางแจ้งแบบนี้ก็เถอะ แค่อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้างตลอดการเล่น ยืนแลบลิ้นหอบบ้าง ทำหน้ายู่ปาดเหงื่อบนหน้าก็พอจะทำให้ซองกยูหยุดชะงักมือได้โดยอัตโนมัติ

 

ดงอูมองตามสายตาคนนั่งเหม่อไป ก่อนซองกยูจะได้ยินเสียงเพื่อนหัวเราะ “ชอบน้องเค้าหรอมึง”

 

คนถูกถามสะดุ้ง ส่ายหน้าเบาๆแล้วก้มลงทำงาน พยายามไม่สนใจเสียงดงอูที่พล่ามพรรณนาถึงสรรพคุณเด็กคนนั้นไม่ว่าจะเป็นเด็กกิจกรรม การเรียนไม่ย่ำแย่ ควบทั้งตำแหน่งนักกีฬาและนักร้องประจำโรงเรียน เพื่อนเยอะจนร่ายยาวเป็นชื่อได้ไม่หมด กล้าแสดงออกเป็นเลิศซึ่งผิดกับซองกยู หรือแม้กระทั่งว่าสถานะทางด้านความรักในตอนนี้ยังคงโสดเพราะเจ้าตัวไม่สนใจจะมองใครซักคน

 

หือ โสดหรอ?

 

“แหน่ะ หูผึ่งเชียวมึง จริงจังปะวะเดี๋ยวกูติดต่อให้”

 

ซองกยูเลิกคิ้วกับประโยคคำถามของเพื่อน มือยังทำงานต่อแต่ตาลอบมองเด็กรุ่นน้องที่วิ่งไปกินน้ำข้างสนามแทน “กูยังไม่ได้บอกซักคำว่าชอบ”

 

ดงอูถุยใส่เสียงดัง “มองน้องเค้ายังกับจะแดกขนาดนั้นกูไม่รู้ก็โง่เต็มทนละ”

 

“เว่อร์ไป”

ยืดหลังตรงหักนิ้วกรอบๆแล้วบิดขี้เกียจไปมา ทั้งที่เพิ่งเขียนไปได้ไม่ถึงหน้าแต่ซองกยูกำลังมีความคิดว่าถ้าบิดขี้เกียจหมุนตัวรอบทิศขนาดนี้เขาคงมองเด็กคนนั้นได้ง่ายโดยไม่ต้องห่วงคำล้อเลียนที่จะดังเป็นประโยคต่อมาของดงอู ถึงเขาจะได้เห็นเป็นเวลาเพียงเสี้ยวนาทีก็ตาม

 

“สรุปมึงจะเอาไหม กูจะไปขอเบอร์ให้ ไม่งั้นกูเอาเองนะเว้ย”

 

“พ่อมึง ..” ซองกยูเพิ่งรู้ว่าลืมตัวก็ตอนเพื่อนรักยิ้มเจ้าเล่ห์ตบบ่าปุๆ “กูว่ามึงไปขอเองเถอะไป เดี๋ยวน้องเค้าเข้าใจผิดว่ากูจะจีบ”

 

ซองกยูเห็นด้วย แต่เพราะไม่เคยเข้าหาคนอื่นก่อนแถมสกิลมนุษยสัมพันธ์ยังเป็นศูนย์ก็ไม่รู้ว่าถ้าขอเองจะโดนด่ากลับมารึเปล่า นึกภาพตัวเองเดินเข้าไปหาเด็กนั่น แค่มองหน้าชัดๆก็คงไม่รู้จะพูดอะไร ขนาดอยู่ไกลขนาดนี้เขายังไม่กล้าจะมองอีกฝ่ายตรงๆเท่าไหร่เลย คิดแล้วก็ผลักเพื่อนรักลงสนามไป ดงอูหันมาตะโกนด่าเสียงดังจนคนรอบข้างมอง แน่นอนว่าเด็กคนนั้นก็ด้วย ซองกยูหยิบปากกามาหยึกหยึยๆต่อลงบนกระดาษหลบสายตาที่ถูกส่งตรงมาถึงจะตั้งใจมองดงอูต้นเหตุเสียงดังเกินควรแต่ในเมื่อจางดงอูที่ว่ายืนอยู่หน้าคิมซองกยูเขาเลยพลอยรู้สึกเหมือนถูกมองไปด้วย ก้มหน้าอยู่แปปเดียวก็ต้องเงยขึ้นมาเมื่อกระดาษเปียกๆในมือเพื่อนรักถูกยื่นมาตรงหน้า

 

“แล้วก็ไม่ต้องฟอร์มมากนักละมึง โทรไปหาน้องเค้ามั่งไม่ใช่นั่งมองอยู่แค่นี้”

พูดจบดงอูก็เดินไปส่งงานตามที่บอกไว้ตั้งแต่แรก ซองกยูก้มลงมองตัวเลขที่แทบจะจางหายไปกับน้ำแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนึกไม่ออกว่าต้องจัดเก็บไว้ด้วยชื่ออะไรในเมื่อเขาก็ยังไม่รู้จักชื่อแซ่เด็กคนนั้นซักหน่อย

.

..คิดไปคิดมาอยู่นับสิบนาทีในที่สุดก็เลือกกดนิ้วลงบนตัวอักษร ‘A’

ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากเห็นเบอร์ขึ้นเป็นคนแรกในสมุดโทรศัพท์ก็เท่านั้นเอง

 

.

.

.

Shot me out of the sky
You're my kryptonite
You keep making me weak
Yeah, frozen and can't breathe

 .

.

.

.

“ฮ ..ฮัลโหล”

 

-ฮัลโหลครับ?-

ซองกยูกำโทรศัพท์ในมือแน่น รู้สึกระบบหายใจจะติดขัดแปลกๆพอได้ยินเสียงใครอีกคนที่ไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อ ทั้งที่มีเรื่องอยากถามตั้งมากมายแต่มันก็ไม่ยอมอ้าปากซักที กลัวว่าอาการตื่นเต้นในตอนนี้มันจะเยอะเกินจนเผลอหายใจแรงใส่โทรศัพท์ให้ปลายสายได้งงเล่นๆ

 

-ใครครับ?-

 

“พี่ ..” ซองกยูหยุด สงสัยอีกว่าเขขาควรจะแทนตัวว่าอะไร? แล้วจะถามชื่ออีกคนยังไง? โพล่งขึ้นไปเลยว่าเฮ้ นายชื่ออะไรน่ะ ฉันคิมซองกยูนะแบบนี้เลยมันดูจะเสนอหน้าไปหน่อยรึเปล่า

 

-หือ ..พี่ดงอูที่มาขอเบอร์ผมเมื่อกลางวันหรอครับ-

 

“อืม ..คือ” ซองกยูกำลังจะต่อว่าไม่ใช่แต่เป็นเพื่อนกับคนที่มาขอเบอร์นายไป ..แต่ดูแล้วคงไม่ทัน

 

-อ่ายินดีที่ได้รู้จักครับผมอูฮยอนนะ ..เอาไว้โทรมาใหม่ได้มั้ยครับผมต้องออกไปข้างนอก-

 

“หะ เอ่อ ..เดี๋ยวอูฮยอน!” อูฮยอนคนนั้นวางสายไปก่อนคำว่าเดี๋ยวอูฮยอนจะหลุดมาจากปาก

 

เห้ย เขาคือคิมซองกยูนะไม่ใช่จางดงอูซักหน่อย! แล้วจะทำยังไงละเนี่ยอูฮยอนต้องนึกว่าเขาเป็นไอ้ดงอูไปแล้วแน่เลย จะโทรกลับไปบอกอธิบายประโยคที่ว่างอีกฝ่ายติดธุระก็หยุดมือไว้ นี่แสดงว่าคนจีบอูฮยอนคือจางดงอูสินะ ..ว่าแต่อูฮยอนงั้นหรอ

 

.

. . ชื่อน่ารักจังนะ

 .

.

.

.

Something’s gotta give now
Cause I'm dying just to make you see
That I need you here with me now
Cause you've got that one thing

 

.

.

.

“ขอบคุณครับ”

 

คนที่รับช่อดอกไม้ไปในวันแห่งความรักแบบนี้เงยหน้ามาขอบคุณแล้วส่งยิ้มหวาน จางดงอูคนส่งทำแค่ยิ้มรับแต่คิมซองกยูที่ยืนล้วงกระเป๋าพิงเสาเหมือนเบื่อเต็มทนที่ต้องมารอเพื่อนสนิททั้งที่จริงๆแล้วเหลือบตามองรอยยิ้มอีกฝ่ายจนตาแทบเหล่กำลังกระตุกยิ้มตาม ไม่รู้หรอกว่าอูฮยอนชอบอะไรเขาก็แค่เลือกเอาดอกง่ายๆเช่นคาร์เนชั่นสีแดงไปให้เพราะงบตัวเองก็ใช่ว่าจะมีมากนัก ..อันที่จริงเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาหรอก คิมซองกยูไปซื้อมาปลูกโดยแขวนไว้ตรงระเบียง ลำบากหน่อยกว่าจะโตได้เพราะเพราะหอพักคับแคบที่ใช้อาศัยไม่ได้โดนแดดง่ายนัก บางทีกว่าซองกยูจะกลับจากโรงเรียนดอกคาร์เนชั่นน้อยๆโดนฝนสาดกระหน่ำจนร่วงหมดก็มี เพราะอย่างนั้นช่อดอกไม้ในอ้อมแขนอูฮยอนเลยมีไม่ถึงสิบดอกแต่ขืนรอให้ออกดอกเยอะกว่านี้เขาคงไม่มีของวันวาเลนไทน์ให้อีกฝ่ายกันพอดี

.

พูดถึงปัญหาที่เป็นอุปสรรคในการให้ดอกไม้อูฮยอนวันนี้คงไม่พ้นเรื่องเดิม ซองกยูยังไม่สามารถมองหน้าอีกคนได้ตรงๆทั้งที่นับจากวันที่คุยโทรศัพท์กันด้วยท่าทีเงอะๆงะๆจนปล่อยให้อูฮยอนเข้าใจผิดว่าเขาคือดงอูมาจนถึงปัจจุบันซองกยูก็มีโอกาสได้เข้าใจรุ่นน้องอีกนิด ฝากของอะไรก็ตามไปให้ผ่านจางดงอูจนอูฮยอนเข้าใจไปเรียบร้อยแล้วว่าคนที่ส่งของให้ทุกวันคือจางดงอูที่ยืนคุยกับตัวเองอยู่ในห้องเวลานี้

.

..บางทีซองกยูก็เสียใจเหมือนกันที่อะไรๆมันก็กลายมาเป็นแบบนี้ ทั้งที่คนที่ควรจะสนิทกับอูฮยอนต้องเป็นเขาต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้นพอเอาเข้าจริงก็ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดอยู่ดี

 

ถ้าเขามีความกล้ากว่านี้ก็คงจะดีเหมือนกัน คิมซองกยูอยากให้อูฮยอนรู้จักเขาบ้างถึงจะในฐานะที่เป็นเพื่อนของดงอูรุ่นพี่ที่เข้าใจผิดไปว่าคือคนนี้ที่กำลังจีบตัวเองก็ยังดี ..อยากให้อูฮยอนรู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีคนชื่อคิมซองกยูอยู่ด้วย

 

ซองกยูมองเพื่อนที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างในห้องแล้วก็ถอนหายใจ นึกอยากมีเวทมนต์เสกคาถาสลับร่างกับจางดงอูได้ซะเดี๋ยวนั้น

 

 

 

“พี่ไปแล้วนะ ..ดูแลดอกไม้นั่นดีๆละซองกยูมันเหนื่อย”

คนพูดหันหลังเดินกลับไปหาซองกยูที่ยืนพิงผนังอยู่ข้างนอก อูฮยอนขมวดคิ้วไม่เข้าว่าซองกยูมันเหนื่อยคืออะไรไม่เห็นเกี่ยวกับดอกไม้นี่ซักนิด พี่ดงอูอาจพูดผิดจากที่ตั้งใจจะพูดว่าพี่เหนื่อยก็ได้กับดอกคาร์เนชั่นที่ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็ฝีมือการปลูกและจัดแต่งเองชัดๆ การเทคแคร์ส่งน้ำส่งขนมทุกวันคงพอจะบอกได้อยู่ว่ารุ่นพี่มีเจตนาอะไร จะติดอยู่ก็แค่ว่าพี่ดงอูไม่ได้ดูสนใจในตัวเขาซักนิด เวลาเดินผ่านกันก็ไม่ได้ทักไม่ได้มองไม่ได้สนใจด้วย อากัปกิริยาที่ว่ามาทั้งหมดน่ะ คิมซองกยูเพื่อนพี่ดงอูต่างหากล่ะที่ทำถึงจะดูไม่มั่นใจทุกครั้งเวลาเรียกชื่อเขาก็เถอะ

 

สูดกลิ่นชื้นจากดอกไม้ในมือทั้งสองข้างแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อพยายามนึกให้ประโยคที่ว่าซองกยูมันเหนื่อยจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพี่ดงอูพูดผิด อูฮยอนอยากให้คนเหนื่อยคือพี่ซองกยูมากกว่า พี่ชายที่มักจะใจดีกับเขาเสมออยากได้อะไรก็ฝากพี่ดงอูให้มาเหมือนรู้ใจกัน ยังไม่นับลักษณะการพูดคุยการแสดงออกที่ดูประหม่าเล็กๆนั่นที่ทำเอาเขายิ้มกว้างกว่าตอนเห็นของขวัญต่างๆจากพี่ดงอูอีกนะ

 

จะแปลกไปรึเปล่า ..

ถ้านัมอูฮยอนจะรู้สึกชอบคนที่มักยืนอยู่ข้างหลังคนที่เข้ามาจีบเขาจริงๆมากกว่าน่ะ?

 

.

.

.

So get out, get out, get out of my head
And fall into my arms instead
I don’t, I don’t, don’t know what it is
But I need that one thing
And you’ve got that one thing

 

.

.

.

ซองกยูนั่งเกร็ง

เขาจ้องหน้าอูฮยอนในระยะประชิดแบบนี้มานานกว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากดงอูก็วิ่งหอบของกลับบ้านไปด้วยความเร็วกับเสียงตะโดนกลับมาบอกสิ่งที่เป็นต้นเหตุให้ต้องรีบขนาดนั้น

 

‘กูมีนัดสอนพิเศษน้องข้างบ้าน กลับก่อนนะเว้ย’

 

ในเมื่อดงอูหายไปก็เหลือแค่เขากับอูฮยอน ซองกยูหายใจลึกๆอยู่นับสิบครั้งไม่ให้ตื่นเต้นเวลาอูฮยอนยิ้มหวานขึ้นมาเมื่อเจอโจทย์แปลกๆในความคิดเจ้าตัว เขย่ามือเขาให้สนใจข้อสอบในมือตัวเองแล้วก็เจื้อยแจ้วต่อไปไม่หยุด ท่าทางร่าเริงของอูฮยอนทำเอาเขาค่อยๆผ่อนคลายไปด้วย จนในที่สุดก็ชินกับท่าทางน่ารักของอีกฝ่ายแล้วเริ่มพูดคุยตอบกลับไปได้ซักที นั่งสอนการบ้านให้อูฮยอน พาเด็กน้อยไปกินข้าว พูดคุยเล่นด้วย มีแอบเนียนจับมือถือแขนไปนิดๆหน่อยๆ แล้วก็ลอบมองหน้ายามอีกคนตั้งใจทำงาน

ซองกยูทำวนเวียนอยู่อย่างนั้นจนเวลาคล้อยบ่ายเด็กตรงหน้าก็เคลียร์งานจนเสร็จ เป็นครั้งแรกที่ซองกยูอาสาไปส่งอูฮยอนที่บ้านโดยไม่ต้องพึ่งแรงถีบของดงอู

 

พอได้เดินอยู่ข้างกัน เขาก็เลยถือโอกาสนี้จับมือคนตัวเล็กกว่าไปอีกซักที มืออีกข้างที่ว่างก็ตบขาตัวเองเบาๆเรียกกำลังใจเมื่อคิดได้ว่าควรจะเลิกกลัวและบอกเด็กน้อยนี่ไปซักที

 

“อูฮยอน ..”

 

“ครับ?” เจ้าของชื่อขานรับแล้วหันมาเอียงคอมอง ซองกยูเห็นแล้วก็เกิดประหม่าขึ้นมาอีกจนได้แต่แล้วพอนึกถึงว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆซักวันอูฮยอนอาจได้ลงตัวกับดงอูหรือไม่ก็คนอื่นๆที่ไม่ใช่เขา และเมื่อถึงเวลานั้นมันจะสายไปเกินกว่าจะแก้ได้

 

“ถ้าพี่จะบอกทุกอย่างที่ดงอูเอาไปให้อูฮยอนพี่เป็นคนฝากไปเอง..”

“อูฮยอนจะรู้สึกแย่รึเปล่า”

 

ซองกยูลอบมองหน้าอีกคนภาวนาไม่ให้อูฮยอนทำหน้าหงอยๆออกมาเพราะไอ้ประโยคเมื่อกี้ที่บอกออกไปก็เหมือนประกาศกันโต้งๆนั่นแหละว่าคนที่ตามจีบอูฮยอนน่ะพี่เอง แล้วเขาก็ต้องอมยิ้มออกมาเมื่อคนถูกถามเกาจมูกตัวเองแก้เก้อ เหลือบมองหน้าเขาเป็นพักๆด้วยหน้าแดงๆแล้วพึมพำออกมาเสียงเบา

 

“รู้สึกแย่ทำไม ..นั่นน่ะสิ่งที่ผมอยากให้เป็นมาตลอดเลย”

 

คงไม่ต้องบรรยายแล้วซองกยูยิ้มกว้างขนาดไหน อูฮยอนจะดึงมือตัวเองไปปิดหน้าเพราะสายตาที่เขาใช้มองแต่ซองกยูไม่ยอมปล่อย ..พอรับรู้ความรู้สึกอีกคนไอ้ความกังวลความประหม่าทั้งหมดนั่นก็หายไปหมดเหลือแค่ความดีใจจนล้นปรี่ กระชับนิ้วมือให้แน่นแล้วเอ่ยถามประโยคที่หวังจะใช้เพิ่มความมั่นใจ

 

“ถ้าโลกนี้เหลือแค่พี่กับดงอูอูฮยอนจะเลือกใคร”

 

ซองกยูคงปฏิเสธไม่ได้ว่าวันนี้ทั้งวันเขายิ้มมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบแน่ๆ

 

"ไม่ต้องรอให้เหลือแค่สองคนผมก็เลือกพี่แล้ว”

 

 

 

I need that one thing
And you’ve got that one thing

.

.

.

.

END

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ค่อยจะน่ารักอะน้องดาว =/////=
ได้อ่านแปะขี้อายแบบนี้บ้างก็ได้ฟีงดีเหมือนกันนะคะเนี่ย อิอิ
ปกติเอะอะก็หื่นลูกเดียวเลย 55555
ชอบประโยคสุดท้ายมากๆๆๆๆๆๆๆ ><

#1 By Little_Seal on 2012-08-15 01:36