[Lf] Unknown [ intro ]

posted on 16 Dec 2012 17:47 by czelxv

.

.

Title : Unknown [ intro ]

Paring : gyuwoo

Rate : PG

Note : รักการแต่งอินโทรยาวๆ ~

.

.

.

.

x

.

.

คิมซองกยูเดินล้วงกระเป๋าฮัมเพลงเข้าไปในลิฟท์ เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วเขาเพิ่งหอบเอกสารกองใหญ่ไปสมัครงาน การนั่งรอจนเป็นตะคริวดูจะคุ้มค่าเพราะหัวหน้าแผนกพึงพอใจกับประวัติของเขาไม่น้อย ทีนี้ก็เหลือแค่รอให้ทางบริษัทโทรมาตาม แล้วคิมซองกยูก็จะเป็นคนที่ได้งานเร็วที่สุดในบรรดาเพื่อนที่จบมาด้วยกัน

 

คิดแล้วมันก็มีความสุข เขาผิวปากเป็นเพลงตามที่ดังอยู่ในหูฟังแล้วก้าวออกจากถังสี่เหลี่ยมเมื่อมีเสียงดังติ๊ง 

 

หือ ?

 

ซองกยูหรี่ตา เขาค่อยๆก้าวเท้าทีละก้าวอย่างเนิบช้า เงยหน้ามองประตูห้องก็เห็นเลขห้องที่แปะไว้804 ..ก็ถูกแล้วนี่ ลองเสียบคีย์การ์ดเข้าในช่องเล็กๆติดผนังกริ๊ก ..ก็ไขได้นี่หว่า

 

แล้วผู้ชายที่นั่งกอดเข่าพิงผนังข้างประตูห้องซองกยูคือใคร? 

 

“ขอโทษนะครับ ..”

 

ใบหน้าขาวซีดที่ติดจะมอมแมมนิดหน่อยเงยขึ้นมามอง คนแปลกหน้าสะดุ้งนิดๆแล้วขยับตัวหลบให้ห่างประตู ซองกยูเองก็ไม่รู้จะคิดว่าคนตรงหน้าเป็นอะไรดี ดูจากเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่อีกคนใส่ถึงจะเปื้อนฝุ่นไปหน่อยแต่ก็ไม่ได้ซอมซ่อจนเหมือนไม่มีที่จะนอน แถมผิวขาวๆก็ดูดีเกินจะบอกว่าเป็นเด็กข้างถนน

 

อาจหนีออกจากบ้านก็ได้มั้ง อีกซักพักเดี๋ยวก็กลับไปเองแหละ 

 

คิดแล้วก็ผลักประตูเข้าไป ล็อคประตูดังกริ๊กแล้วตรงดิ่งเข้าห้องครัว ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆเต็มไปด้วยซองรามยอนนับไม่ถ้วนที่กระจัดกระจายอยู่ทุกที่เพราะเจ้าของห้องไม่คิดจะเก็บ ซองกยูหยิบรามยอนแบบแห้งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาแล้วเทน้ำร้อนใส่ ถือถ้วยเดินมานั่งหน้าทีวีรอให้ครบสามนาทีตามที่เขียนบอกไว้ข้างกล่อง

 

เสียงตึงตังและตะโกนด่าดังมาจากข้างนอกห้อง ตามประสามนุษย์ที่มีความอยากรู้อยากเห็นฝังไว้ลึกยิ่งกว่านิสัยเขาเลยแง้มประตูออกไปดู

 

“ห้องฉันไม่ใช่สถานสงเคราะห์นะจะได้รับเด็กมาเลี้ยงมั่วซั่วน่ะ!”

 

ด้วยสภาพคอนโดที่เงียบสนิทเสียงคุณป้าห้องตรงข้ามเลยดังก้องจนซองกยูสะดุ้ง ประตูสีชมพูถูกปิดดังปังแล้วตามมาด้วยเสียงบ่นแหลมๆที่ดังลอดออกมา ซองกยูมองเด็กผู้ชายไหล่ตกที่กำลังเดินผ่านห้องเขาไป ชั่วขณะหนึ่งที่อีกฝ่ายสบตาเขาด้วยดวงตาเศร้าๆคู่นั้นซองกยูก็คว้าแขนผอมหมับจนเจ้าของเซมาตามแรง

 

“หนีออกจากบ้านมาหรอ”

 

เขาส่งเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดไปเพราะไม่อยากให้อีกคนรู้สึกแย่ไปมากกว่าเดิม กลุ่มผมยุ่งสีดำสนิทส่ายไปมา ซองกยูขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วทำไมไม่กลับบ้านตัวเองไปล่ะ คุณป้านั่นดุจะตายนายไม่โดนฟาดมาก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

 

ใบหน้าซีดเซียวก้มลงชิดอก คนแปลกหน้ากระซิบตอบเสียงเบาจนซองกยูต้องยื่นหน้าไปใกล้แล้วบอกให้อีกฝ่ายพูดอีกที

 

“ผมไม่มีบ้าน”

 

หะ ?

 

“ไม่มีบ้าน? ไม่มีที่นอนเลยน่ะหรอ? .. แล้วทุกคืนนายไปอยู่ไหน”

 

เด็กผู้ชายตัวซีดส่ายหน้า “ไม่รู้ ผมจำไม่ได้”

 

ซองกยูขมวดคิ้วยุ่ง ในหัวกำลังพยายามตีความหมายคำว่าจำไม่ได้ของอีกคน อาจจะเป็นความหมายโดยตรงว่าจำไม่ได้จริงๆเพราะความจำเสื่อมหรืออะไรก็แล้วแต่ ไม่ก็เป็นความหมายโดยนัยว่าไม่อยากจะจำเพราะมีปัญหากับที่บ้าน แต่จะยังไงซองกยูก็คงปล่อยให้เด็กตัวแค่นี้นอนแข็งตายอยู่ข้างนอกไม่ได้หรอก

 

“คืนนี้มานอนห้องฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที”

.

.

.

to be continued ...

Comment

Comment:

Tweet