[Lf] Unknown [ 1 ]

posted on 24 Dec 2012 21:29 by czelxv

.

.

Title : Unknown [ 1 ]

Paring : gyuwoo

Rate : PG

Note : สั้นๆ(มากๆ)

.

.

.

.

x

.

.

คิมซองกยูยืนพิงประตูห้อง มือคนกาแฟหอมกรุ่นในแก้วในขณะที่ตาก็มองเพื่อนร่วมห้องที่กำลังวุ่นวายอยู่กับอาหารในครัว

 

“อรุณสวัสดิ์ อูฮยอน

 

พูดแล้วก้าวไปนั่งลงบนพื้นหน้าโต๊ะญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่กลางห้อง อูฮยอนเป็นชื่อที่เขาตั้งให้อีกฝ่ายเอง ซองกยูเห็นชื่ออูฮยอนเขียนไว้บนปกหลังหนังสือตั้งชื่อลูกที่วางขายอยู่ในมินิมาร์ท พอซื้ออาหารสำเร็จรูปแช่เย็นขึ้นมาให้เด็กจากต่างดาว(?)ที่นั่งรออยู่ในห้องเขาซองกยูก็เรียกอีกคนด้วยชื่อใหม่ทันที

เมื่อวานหลังทำตัวเป็นคนใจดีแบ่งพื้นที่ในห้องแคบๆของตัวเองให้มนุษย์โลกที่ไม่มีบ้าน ซองกยูก็คุยกับอีกฝ่ายนิดหน่อย อูฮยอนบอกว่าตัวเองตื่นขึ้นมาบนม้านั่งใต้หลอดไฟสาธารณะที่ติดๆดับๆ รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาเที่ยวกันยามค่ำคืนแต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนจะเห็นอะไรก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่ามาทำอะไรบนม้านั่งสาธารณะนั่น อูฮยอนรู้แค่ตัวเองเป็นคนเกาหลี เพราะบรรยากาศรอบตัวตอนตื่นขึ้นมามีแต่ภาษาเกาหลีและพอลองเข้าไปถามแม่ค้าว่าอยู่ส่วนไหนของเกาหลีก็พบว่าตัวเองพูดภาษาเกาหลีได้ ..แต่นั่นก็คือทั้งหมดที่เจ้าตัวรู้เกี่ยวกับตัวเอง

 

อีกคนไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร ทำไมถึงไปนอนอยู่ที่ม้านั่งสาธารณะ ไม่รู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าอายุเท่าไหร่ ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อตัวเอง

 

แต่เพราะซองกยูเห็นว่าอีกฝ่ายก็ยังรู้วิธีอาบน้ำทำอาหารเหมือนคนปกติแค่ในสมองไม่ได้บันทึกเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตแค่นั้นเขาเลยอดคิดไม่ได้ว่าอีกคนจะมาจากดาวดวงอื่น

 

แต่มันเป็นไปไม่ได้ คิมซองกยูไม่ได้กำลังถ่ายหนังอยู่ในยูนิเวอแซล

 

เขาเลยตัดสินใจตั้งชื่อให้เพื่อสะดวกต่อการเรียกแล้วคิดไว้ว่าวันนี้จะพาอูฮยอนไปที่สถานีตำรวจ เผื่อจะมีคดีแจ้งเด็กหายแล้วเกิดมีรูปหรือเบาะแสซักอย่างที่ตรงกับอูฮยอน

 

คนถูกเรียกที่ทิ้งช่วงไปนานเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอูฮยอนคือชื่อตัวเองหันมาหา “อรุณสวัสดิ์ครับคุณซองกยู” พูดแค่นั้นก็หันหลับไปสนใจอาหารเช้าต่อ ซองกยูไม่ได้ว่าอะไร เย็นเมื่อวานที่เขาหอบเอาอาหารกล่องขึ้นมาให้ อูฮยอนก็อุ่นกินแล้วบ่นพึมพำว่ามันไม่อร่อย หลังจากนั้นก็ค้นหม้อเทกระเพาะปลาอืดๆลงไป หยิบนู่นนี่ปรุงรสใหม่เรียบร้อยแล้วเดินยกมาวางบนโต๊ะด้วยสภาพที่น่ากินกว่าเดิมเยอะ

 

‘ผมก็ไม่รู้ว่าทำได้ยังไง แต่พอได้จับหม้อแล้วมือมันก็ไปเอง’

 

อีกคนบอกมาแบบนั้น เช้าวันนี้คิมซองกยูเลยวางใจให้อูฮยอนทำอาหารเช้าให้เขากิน ..ก็ดีเหมือนกัน ทุกวันนี้ตั้งแต่ออกจากบ้านมาซองกยูก็กินข้าวผัดไส้กรอกมินิมาร์ททุกวัน

 

เขานั่งกินข้าวเช้าที่อร่อยกว่าปกติกับอูฮยอนด้วยบรรยากาศที่อึดอัดและเงียบแปลกๆ เพราะเราไม่ได้รู้จักกันลึกซึ้งแถมความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าบ้านและคนอาศัยก็กำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่ชั่วโมง เมื่อซองกยูพาเด็กหลงทางไปหาตำรวจทุกอย่างก็จะจบ คิมซองกยูจะไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับอูฮยอนอีก เพราะอย่างนั้นเขาถึงไม่สร้างบทสนทนาเพื่อสานสัมพันธ์อะไรมากไปกว่านี้

พอกินอิ่มซองกยูก็บอกให้อูฮยอนไปอาบน้ำแล้วใส่ชุดเขาไปก่อน เอาไว้ซักเสร็จเมื่อไหร่ซองกยูจะตามเอาไปคืนให้ที่บ้านจริงๆของเจ้าตัว อูฮยอนก็เข้าไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย รออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงอีกคนก็เดินหอมฉุยออกมาด้วยเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงยีนส์ของเขา ซองกยูคว้ากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์จากบนโต๊ะแล้วเดินไปจูงมืออูฮยอนที่ยืนม้วนผมตัวเองอยู่ให้ออกจากห้อง เขาสาวเท้าเร็วๆทำให้คนที่ถูกดึงต้องวิ่งตามเพราะประตูลิฟท์ที่กำลังจะงับปิด

 

“ขอบคุณครับ”

 

เขาพูดขอบคุณในขณะที่แทรกตัวเข้าไป ภายในลิฟท์เงียบกริบ ผู้หญิงแปลกหน้ายืนอยู่หน้าแผงกดลิฟท์ลอบมองพวกเขาผ่านผนังลิฟท์ที่เป็นกระจกมาเป็นพักๆ ซองกยูไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เขาบีบมืออูฮยอนที่จับอยู่แล้วกระซิบบอกอีกคนว่าไม่เป็นไรเมื่อเด็กหลงทางดูจะสั่นขึ้นมาตอนเข้ามาอยู่ในลิฟท์แคบๆ

 

“กลัวที่แคบหรอ”

 

ซองกยูถาม กระชับมือแน่นขึ้นถึงจะออกจากลิฟท์แล้วก็ตาม เขาพาอีกคนเดินไปรอรถเมล์หน้าหอพัก อูฮยอนพยักหน้าตอบคำถามแล้วเปลี่ยนจากจับมือมาคล้องแขนเขาแทน ดวงตาเรียวของอีกฝ่ายมองซ้ายขวาเลิ่กลั่กแล้วกอดแขนเขาแน่นขึ้นอีกเพราะคนที่พลุกพล่านเดินกันเต็มถนนเฉียดเจ้าตัวไปหลายครั้ง ..ซองกยูชักไม่แน่ใจว่าอูฮยอนอาจจะมาจากดาวอื่นจริงๆ

 

“คุณซองกยู เมื่อไหร่เราจะไปจากที่นี่ซักที”

 

อีกฝ่ายถามเขาตาแป๋ว มือทั้งสองข้างยังคงกอดแขนแน่นซึ่งซองกยูก็ปล่อยอีกคนกอดต่อไป ชะเง้อคอมองรถเมล์ที่กำลังขับเข้ามาใกล้แล้วพอพบว่าเป็นสายที่กำลังรอก็ดึงมือขาวของอีกคนให้ตามมา

 

“อ่า ขอโทษนะครับ”

 

อูฮยอนกล่าวขอโทษคนบนรถเมล์ทุกคนที่ตัวเองชนไม่ว่าจะเพราะรถกระตุก ยืนเซ หรืออะไรก็ตามตราบเท่าที่ผิวของอูฮยอนโดนคนอื่นอีกคนก็จะพูดขอโทษทุกคน แต่ในขณะที่บนรถเมล์คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนาดนี้ซองกยูก็กลัวอีกฝ่ายจะต้องบอกขอโทษจนคอแห้งไปเสียก่อนเลยกระซิบบอกให้หยุดพูดขอโทษได้แล้ว คนเยอะขนาดนี้ไม่มีใครมาโกรธนายหรอก 

 

ซองกยูก้าวถอยหลังมาเพราะมีผู้โดยสารรายใหม่ที่อยากยืนเบียดบนรถที่ไม่มีแอร์มากกว่ายืนรับลมอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก้าวขึ้นมาอีก เขาจับแขนอูฮยอนไว้มืออีกข้างก็จับราว ซองกยูไม่รู้ว่าอูฮยอนกำลังคิดอะไร แต่อยู่ๆเด็กผู้ชายในเสื้อแขนยาวของเขาก็พลิกตัวหันหน้ามาหาแล้วเปลี่ยนเป็นเกาะชายเสื้อแนบหน้าลงกับแผ่นอกเขาแทน ซองกยูชะงักไป แต่ท่ากอดเขาที่อูฮยอนกำลังทำก็ช่วยเพิ่มพื้นที่ให้รถกระป๋องนี่เล็กน้อยถึงจะแลกมาด้วยสายตาแปลกๆของคนรอบข้างก็เถอะ ซองกยูไม่ได้ดันอีกฝ่ายออก เพราะพื้นที่ที่น้อยจนแทบหายใจไม่ออกทำให้เขาต้องเรื่องน้อยตามไปด้วยแล้วภาวนาให้ถึงป้ายสถานีตำรวจเร็วๆ

 

ซองกยูไม่รู้จะปฏิบัติกับอูฮยอนยังไง อีกคนไม่ได้ความจำเสื่อม แล้วก็ไม่ได้มาดาวดวงอื่นด้วยจะได้ไม่รู้จักว่าโลกใบใหญ่นี่มีอะไรบ้าง แต่บางทีอูฮยอนก็กลับดูแปลกใจกับอะไรหลายอย่างรอบตัวเอาซะง่ายๆ ซองกยูเลยหาวิธีปฏิบัติตัวแบบเหมาะสมกับอูฮยอนไม่ได้ อย่างเมื่อสองนาทีที่แล้วที่ลงจากรถเมล์ซองกยูก็ประคองหลังอีกคนแล้วบอกให้ก้าวขาลงบันไดทีละขั้นจนอูฮยอนต้องหันกลับมาบอกว่าเจ้าตัวลงรถเมล์เองได้

 

“คุณซองกยู ซื้อลูกหมาตัวนั้นให้ผมเลี้ยงได้ไหม”

 

ซองกยูมองตามมือป้อมๆที่ยื่นนิ้วชี้ไปตรงร้านขายสัตว์ฝั่งตรงข้าม อูฮยอนที่เกาะแขนเขาอยู่ข้างนึงตาเป็นประกายขณะมองลูกหมาขนฟูที่เทาที่นอนหงายท้องอยู่ในกรง

 

ซองกยูกระตุกมืออีกคนให้หันกลับมาสนใจสิ่งสำคัญ “นี่ ก่อนจะเลี้ยงหมาน่ะนายต้องหาบ้านตัวเองให้ได้ก่อนรู้ไหม”

 

อูฮยอนหดคอมายืนหงอย ซองกยูหัวเราะเบาๆเพราะมันดูเหมือนหมาน้อยที่ทำหูลู่อยู่นั่นไม่มีผิด

 

“รีบไปสถานีตำรวจกันได้แล้ว จะได้กลับบ้านจริงๆของนายซักทีไง”

 

“ครับ”

 

ซองกยูเบือนหน้าหนีสายตาหงอยๆที่มองหมาสีเทาไม่กระพริบ ดึงมืออีกคนให้เดินตามไปในสถานีตำรวจข้างหน้า

 

เขาบอกตำรวจว่าคนข้างตัวที่นั่งนิ่งอยู่ไม่มีข้อมูลอะไรซักอย่าง กระทั่งชื่ออูฮยอนที่ซองกยูเรียกอยู่เขาก็ตั้งขึ้นมาเอง คุณตำรวจอาวุโสดูจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่หลังจากพยายามคั้นให้อูฮยอนพูดข้อมูลของตัวเองมาชั่วโมงเศษแล้วได้รับคำตอบเป็นคำว่าไม่รู้ ในที่สุดคุณตำรวจก็ยอมแพ้แล้วพาอูฮยอนไปปั๊มรอยนิ้วมือ เจาะดีเอ็นเอหรืออะไรซักอย่างที่จะเอาไปตรวจหาผู้ปกครองได้

 

อูฮยอนเดินตามคุณตำรวจคนเดิมมาด้วยหน้าตางงๆเหมือนตอนเข้าไป ทันทีที่เห็นซองกยูเด็กต่างดาวก็วิ่งเข้ามาชนไหล่ดังปุ ชูนิ้วที่ถูกเจาะเลือดและปิดแผลไว้ด้วยสำลีสีขาวขึ้นมาให้เขาดู นิ้วอีกคนกดแล้วคลายบนแผลตัวเองก่อนจะบ่นไม่หยุดว่าเจ็บ

 

ซองกยูจับมือที่อยู่ในระดับสายตา เขาแยกมันออกจากแผลเจาะเลือดแล้วบอกให้คนตรงหน้ารู้ว่า “ถ้านายไม่กดมันมันก็จะไม่เจ็บหรอก” พร้อมเป่าลมใส่นิ้วชี้ข้างซ้ายของอูฮยอนเบาๆ

 

“คงต้องใช้เวลาหน่อยนะครับ เพราะข้อมูลที่เรามีตอนนี้มันน้อยมากแล้วก็ยังมีคดีคนหายก่อนหน้าอีก ถ้าคืบหน้าแล้วเดี๋ยวผมจะติดต่อไปอีกที”

 

คุณตำรวจในยูนิฟอร์มฟิตเปรี้ยะเดินมาหาซองกยูพร้อมแฟ้มในมือ เขาปล่อยมืออูฮยอนแล้วเขียนเบอร์ตัวเองลงบนกระดาษในแฟ้มของคุณตำรวจ พูดขอบคุณอีกทีก่อนดึงมือพาอูฮยอนออกมาจากโรงพัก

 

ตอนนี้ซองกยูเลยยืนอยู่ริมฟุตบาธ ประมวลผลว่าจะทำยังไงกับเด็กต่างดาวดีโดยมีอูฮยอนชะเง้อคอมองหาลูกหมาอยู่ข้างๆ

 

เฮ้อ ไหนๆก็หางานให้ตัวเองตั้งแต่ชวนอูฮยอนมานอนที่ห้องเมื่อคืนแล้วนี่นะ เขาคงต้องแสดงความรับผิดชอบต่อด้วยการให้ยืมอีกคนบ้านอยู่ชั่วคราวนี่แหละ

 

“ไปซื้อของใช้ส่วนตัวของนายกันเถอะ”

 

 

 

 

 

 to be continued . . .

 

Comment

Comment:

Tweet

นัมอูน่ารักมาเลยอ่า ><
พี่กยูก็แสนใจดี
ไหนๆก็ไหนๆล่ะ ให้นัมอูอยู่ด้วยนะพี่กยู
ไรเตอร์มาอัพต่อไวๆๆๆๆๆน้าา

#1 By fayyiiz (103.7.57.18|118.172.35.102) on 2012-12-29 16:00