[Lf] ❝ babysitter [ 2 ]

posted on 21 Jan 2013 22:02 by czelxv

.

.

Title : babysitter [ 2 ]

Paring : gyuwoo & myungyeol

Rate : PG

Note : เจ็ดพันปีผ่านไปแล้วค่ะ (เล่นอะไร) 55555

.

.

.

.

x

.

.

มากเกินไปแล้ว

 

นี่มันมากเกินไปจริงๆ

 

“คุณจะให้ผมทำจริงๆหรอ”

 

อูฮยอนถามผู้ชายข้างๆด้วยน้ำเสียงประหม่าในขณะที่ตาก็มองกระดาษสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้าแบบหวั่นๆ ไม่มีคำตอบออกจากปากให้กับคำถามของเขา มีแค่มือของอีกฝ่ายที่ดันหลังให้ก้าวไปชิดโต๊ะตัวเตี้ยให้ได้ ..ให้ตายสิ นี่มันบ้ากันไปหมดแล้ว

 

“คุณซองกยู”

 

ลากเสียงยาวแล้วขืนตัวไม่ยอมขยับ อูฮยอนจะอ้อนแบบทุกครั้งเวลาไม่อยากทำอะไรซักอย่าง ถึงจะรู้ว่าไอ้ทุกครั้งที่อ้อนไปนั่นไม่เคยสำเร็จเลยก็เถอะ และครั้งนี้ก็คงจะเหมือนกัน

 

“แค่เซ็นต์ชื่อลงไปมันยากตรงไหนคุณอูฮยอน”

 

ชิ 

 

เพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากแอบเบะปากใส่แล้วยอมๆเขียนชื่อตัวเองลงไปซะ สุดท้ายอูฮยอนเลยต้องมานั่งแกร่วอยู่ข้างเวทีโดยมีกระดาษเอสี่สีขาวแปะอยู่กลางหลังและถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆว่า ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข4

 

ใช่ ผู้เข้าแข่งขัน ไอ้งานที่คิมซองกยูบอกจะให้ทำตอนจับเขายัดใส่รถมาก็คือการมาเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนเนี่ยแหละ แข่งอะไรน่ะหรอ? อย่าให้พูดเลย ปัญญาอ่อนชะมัด ..

 

‘เทศกาลแข่งกินชิงของเล่นประจำปี’

 

เขาต้องลงชื่อเข้าแข่งกินบ้าบออะไรนี่เพื่อไปเอาหุ่นยนต์กันดั้มลิมิเตดอิดิชั่นมาให้เด็กเวรนั่นน่ะแหละ

 

“ยอนๆ ฮารังอยากได้เจ้าเป็ดนั่นด้วย” พูดจบมือป้อมๆก็ชี้ไปที่เป็ดสีเหลืองตาโปนที่นอนนิ่งอยู่บนแท่นของรางวัล เฮอะ คิมฮารังนี่ลูกอูฮยอนมั้ย? ทำไมเขาต้องอุทิศตัวเองเพื่อเด็กนี่ด้วย

 

“ก็ไปบอกพ่อตัวเองให้มาแข่งสิวะ”

 

พึมพำกับตัวเองขณะที่พยายามแปะป้ายผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสี่ที่หลุดออกมา เด็กฮารังนั่นหายไปจากกรอบสายตาได้แปปเดียวก็กลับมาใหม่พร้อมใครอีกคน

 

“ฮารังไปบอกปะป๊าแล้วนะ” พูดจบก็ยิ้มกว้างแบบที่อูฮยอนไม่รู้ว่าเพราะใสซื่อจริงๆหรือตั้งใจกวนประสาทเขากันแน่

 

คิมซองกยูกอดอกเอียงคอมองเขาอยู่ อูฮยอนรู้สึกว่ามันดูเหมือนนักเลงหัวไม้ในการ์ตูน

 

“นายจะไม่แข่งหรอ”

 

อูฮยอนอดยู่หน้าไม่ได้ ..ก็ถ้าเลือกได้ก็ไม่แข่งหรอก ปัญญาอ่อนจะตาย

 

“ผมตอบว่าไม่แข่งได้มั้ยล่ะ เดี๋ยวคุณก็เอาซองยอลมาขู่อีกเอา็เอาซองยอลมขอก”

 

“ใช่ไง เพราะฉะนั้นนายก็ไม่ต้องโยนมาให้ฉัน เพราะ ฉัน สั่ง ให้ นาย ทำ”

 

“แต่ ผม ไม่ อยาก ทำ”

 

“งั้นเดี๋ยวฉันโทรให้ซองยอลมาตัดสินแล้วกันว่าใครต้องทำ”

 

อูฮยอนตาโตแหกปากร้องเสียงดังแล้วทำหน้าขัดใจใส่อีกคน

 

“เออ ไปแข่งก็ได้”

 

และเพราะอย่างนั้น ตอนนี้เขาเลยต้องนั่งรอขึ้นเวทีไปแข่งด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยวแบบสุดๆ แล้วแข่งไปก็ไม่รู้จะชนะรึเปล่าดูจากผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนที่หุ่นยังกับนักซูโม่แล้วแววชนะก็เริ่มรำไร เกิดแพ้มือเปล่ากลับไปไอ้คุณซองกยูนั่นได้หาเรื่องฟ้องซองยอลอีกแน่

 

อ๊า น่ารำคาญ!

 

Rrrrrrr

 

โทรศัพท์สั่นครืดๆอยู่บนโต๊ะ ผู้เข้าแข่งขันร่างซูโม่อีกสี่คนที่นั่งล้อมโต๊ะตัวเดียวกันอยู่หันมามองขวับจนอูฮยอนแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ เขายิ้มแหยๆผงกหัวขอโทษแล้วเดินตัวปลิวห่างออกไปรับสาย

 

มองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองตายซะตรงนั้น

 

คุณซองกยู 

 

ถ้ากดรับสายก็ต้องโดนขู่ใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นก็ ติ๊ด ตัดสายไปซะ

 

ต่อจากนั้นก็คุณซองกยูก็ขึ้นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์อีกประมาณสามครั้งแต่อูฮยอนก็ปล่อยให้โทรศัพท์ตัวเองสั่นอยู่บนตักโดยไม่สนใจจะหยิบมากดรับ ก็อุตส่าห์มาลงแข่งอะไรงี่เง่าๆนี่ให้แล้วไง จะมาตามระรานอะไรกันอีก ตัวเองก็อยูสบายๆนั่งกอดลูกรอของรางวัล(ที่ไม่รู้ว่าจะได้ไหม)ไปสิ

 

เขาวางโทรศัพท์ไว้ตรงนั้นแล้วเดินขึ้นเวทีตามผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสามที่อยู่ในชุดฟิตเปรี้ยะไปติดๆ กรรมการที่รออยู่บนเวทีพูดเปิดงานแล้วก็อะไรอีกมากมายที่อูฮยอนไม่ได้สนใจฟัง เขากำลังมองหาผู้ชายตัวโตๆในสูทสีดำยืนอุ้มเด็กหน้าตาน่ารักผิดกับนิสัยที่น่าจะยืนอยู่ที่ไหนซักที่ในบริเวณงานงี่เง่านี่ แต่มองจนตาจะเหล่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

 

ช่างเถอะ ดีซะอีก แข่งเสร็จเขาจะได้แอบหนีไปวีนกับซองยอลซักยกสองยก

 

ปัง!

 

อูฮยอนสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้ถ้าไม่ได้มือไวเกาะขอบโต๊ะไว้ก่อน ขมุบขมิบปากบ่นกรรมการตัวอ้วนนิดหน่อยที่อยู่ๆก็ยิงปืนขึ้นมาแบบไม่ให้เตรียมตัว แต่ก็มีเวลาบ่นไม่มากเพราะนักซูโม่ทั้งหลายกำลังเขมือบอาหารกองเท่าภูเขาข้างหน้า

 

อูฮยอนกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ เขาอยากจะลุกขึ้นเดินลงเวทีไปซะตอนนี้แต่ก็ติดหน้าเหี้ยมๆกับเสียงโหดๆของใครบางคนที่ลอยวนไปวนมาอยู่ในหัวนายลองก้าวลงไปดูสิ แล้วฉันจะได้พานายไปหาซองยอล 

 

โว้ย กินก็ได้วะ!

 

อาจจะเป็นเพราะแรงอารมณ์เดือดดาลในใจ อูฮยอนจ้วงตักเกี้ยวกุ้งต้มยำในถ้วยใสเร็วจนแทบไม่เคี้ยว เขาโยนถ้วยนั่นทันทีที่หมดแล้วจัดการกับซาลาเปาต่อ .. เขาไม่รู้ว่านักซูโม่อีกสี่คนกินกันหมดรึยัง ไม่รู้แม้กระทั่งอาหารในถาดตัวเองเหลือแค่แป้งทอดสองก้อนตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอรู้สึกตัวอีกทีกรรมการอ้วนตุตะก็เดินตรงปรี่เข้ามาจับข้อมือเขาชูสุดแขนซะแล้ว

 

“ยินดีด้วยครับ รางวัลที่สองตกเป็นของผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสี่ นัมอูฮยอน!”

 

เห้ย

 

อูฮยอนอ้าปากค้าง ดึงทิชชู่มาเช็ดปากลวกๆแล้วหันมองอีกสี่คนที่เหลือ ริมสุดเป็นซูโม่กล้ามโตที่คงจะได้ที่หนึ่งเพราะกินหมดเกลี้ยงไม่เหลือกระทั่งฝุ่นแป้งในถาดอาหาร ถัดมาก็เป็นซูโม่หมายเลขสองที่ทำหน้าทรมานใจกับกล้วยหนึ่งหวีและซาลาเปาอีกหนึ่งกอง ต่อไปเป็นซูโม่หมายเลขสามที่เห็นแล้วอูฮยอนอยากจะเข้าไปกอดโอ๋ว่าไม่เป็นไรนะเพราะมันดูไม่น่ารักเท่าไหร่กับผู้ชายตัวโต(เกินไป)นั่งร้องไห้กระซิกๆอยู่ ..แต่เอ่อ น้ำมูกเยิ้มขนาดนั้น เขาปล่อยให้หยุดร้องเองน่าจะดีกว่า คนสุดท้ายที่นั่งทางซ้ายมืออูฮยอนก็ไม่ต้องพูดถึง หายไปไหนแล้วไม่รู้แหละเหลือแต่เก้าอี้โล่งๆกับอาหารในปริมาณเกือบเท่าเดิม

 

แล้วก่อนที่ซูโม่หมายเลขสามจะหันหน้าเปื้อนน้ำตา(และน้ำมูกมหาศาล)มาหาอูฮยอนก็ลุกขึ้นโค้งกับยิ้มแหยๆแล้วดึงกรรมการมากระซิบข้างหูว่าให้เอาของรางวัลมาได้แล้ว กรรมการดูจะขัดขืนไม่ยอมทำตามในตอนแรกแต่พออูฮยอนทำท่าจะผลักไปหาซูโม่น้ำมูกยืดชายอ้วนก็ร้องโวยวายวิ่งไปหยิบตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองมายัดใส่มือเขาแทบไม่ทัน

 

นี่เขานิสัยไม่ดีไปรึเปล่า? ไม่รู้แหละ อูฮยอนจะโทษว่านิสัยชอบข่มขู่คนอื่นนี่เขาติดมาจากคิมซองกยูแล้วกัน

 

พูดถึงคิมซองกยู ตั้งแต่ขึ้นไปบนเวทีก็ยังไม่เห็นเลยแฮะ

 

เขาเดินกอดตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองไปรอบๆงาน พอเจอตู้โทรศัพท์สาธารณะก็ตรงเข้าไปทันที ยังโชคดีที่มีเหรียญติดตัวอยู่บ้าง เพราะมือถือที่ลืมไว้บนโต๊ะหลังเวทีและหายไปอย่างไร้ร่องรอยทำเขาลำบากน่าดู

 

-สวัสดีครับ- 

แหม น้ำเสียงระรื่น ใช้งานคนอื่นเค้าแล้วหนีไปยังจะมาทำเสียงระรื่นใส่ได้อีกนะ

 

“สวัสดีครับคุณคิมซองกยู ผมแข่งเสร็จแล้วแล้วก็ได้ตุ๊กตามาให้ฮารังแล้วด้วย แต่ผมไม่เห็นแม้แต่เงาปลายเท้าคุณหรือชายเสื้อฮารังเลยซักนิด ไม่ทราบว่าคุณสองพ่อลูกอยู่ที่ไหนกัน”

เขารัวใส่เป็นชุด พูดเสร็จก็ถอนหายใจเพราะการพูดต่อกันยาวๆลิดรอนแก๊สในปอดได้มากอยู่ คุณซองกยูเงียบไปพักหนึ่ง เขาได้ยินเหมือนเสียงปิดประตู แล้วจากนั้นถึงจะมีเสียงเรียบๆดังมา

 

-ฉันอยู่จอนจู- 

 

หะ จอนจู?

 

“จอนจู? คุณไปทำอะไรที่จอนจู แล้ว..คุณจะให้ผมทำยังไงต่อ?” อูฮยอนตัวแข็ง เขาขมวดคิ้วไม่เข้าใจ อะไรคือคิมซองกยูและคิมฮารังอยู่ที่จอนจู แล้วอูฮยอนที่เป็นพี่เลี้ยงคิมฮารังอยู่ตอนนี้ละ? หมายความว่าให้เขาเลิกงานได้เลยใช่รึเปล่า? .. ก็ดีน่ะสิ จะได้ไม่ต้องกลัวอำนาจซองยอลมันอีก

 

แต่อูฮยอนคงคิดผิด

 

-ของของนายฉันสั่งให้ลูกน้องขนมาหมดแล้ว อีกครึงชั่วโมงเพื่อนฉันจะไปรับนายก็นั่งรถมาเลยแล้วกัน ประมาณหกโมงคงถึงนี่- 

 

“ห เห้ย เดี๋ยวสิ จะให้ผมนั่งรถไปไหน แล้วรถอะไรใครมารับผมจะไปทำอะไรที่ ..”

 

-หนวกหูน่านัมอูฮยอน เพื่อนฉันชื่อจางดงอูรู้ไว้แค่นี้ก็พอ แล้วอีกสี่ชั่วโมงเจอกัน- 

 

ติ๊ด 

 

ไอ้ ..คิมซองกยู! มันวางสายใส่เขาอีกแล้ว! ยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลยนะอยู่ๆก็จะโยนเขาไปนั่นไปนี่ แค่มาทนทรมานแข่งกินยังไม่พออีกรึไงทำไมเขายังต้องทนนั่งขาแข็งอยู่บนรถอีกสี่ชั่วโมงด้วย

 

โว้ย อีซองยอล กูจะลาออก!

 

 
 
 
 
 
 
 
to be continued ...

 

Comment

Comment:

Tweet

เฮร้ยยยยยยยยยย 5555555555555 นัมเรื่องนี้ดูจะดิบเถื่อนมากเลยนะคำพูดคำจา ทำมนัมมี่ดูแมนยิ่งคิมซองกยูอีกคะ? 5555 
ชอบเวลาที่นัมวีนอะ ให้พ่อแกมาแข่งเองสิอะไรทำนองนี้ มันฮาและดูฮาร์ดคอร์จริงจังเลย แอบหมั่นไส้สองคนพ่อลูกมากถึงมากที่สุด ทำไมกดขี่ข่มเหงนัมมี่สุดน่าสงสารขนาดนั้น นัมเป็นคนใช้แกเรอะ! มันน่าฟาดให้ร่วงทั้งพ่อทั้งลูกเลย ยอลก็ยอล น่าตี พาเพื่อนมาตกระกำรำบากมั้ยนั่น?
เธอจ๋า เรารออ่านตอนต่อไปนะ หวังว่าคงไม่ถึงสองปีเราคงได้อ่าน 55555 ขอบคุณสำหรับฟิคนะแจ๊ะ♥

#2 By nan_infinite (103.7.57.18|115.67.131.153) on 2013-01-26 01:12

‘เทศกาลแข่งกินชิงของเล่นประจำปี’<<<คุณซองกยูช่างโหดร้ายกะนามูยิ่งนัก นี่กลัวนามูผอมไปสินะถึงได้ส่งเข้าแข่งรายการแบบนี้>_<
ว่าแต่..ทำไมย้ายไปจอนจู ย้ายหนีเจ้าหนี้?(ไม่ใช่ละ>_<) รออ่านตอนต่อไปเท่าที่ใจอยากเขียนนะคะ big smile

#1 By fonacy (103.7.57.18|125.27.148.64) on 2013-01-21 23:02